Als mensen de moeite nemen om te reageren op je stelling, discussie of blog, dan is het wel zo fijn dat je ze een reactie teruggeeft. Dán krijg je interactie en alleen dán kom je over als een betrokken en betrouwbare professional. Nu hoor ik de vraag opborrelen: is dit alles? Ja, dit is het. Al kost succesvol aanwezig zijn op sociale media geen geld, het kost wel een flinke dosis doorzettingsvermogen. Door: Andreas Bouman.

Gisteren al op Teletekst en vandaag in de kranten: kwart van alle Spaanse kinderen ondervoed. Dat is nieuws! Enig minpuntje: het klopt niet. De bron vermeld: “El 25% de niños españoles sufre malnutrición” In het Nederlands staat daar: 25% van de Spaanse kinderen hebben last van slechte voeding. Dus niet: ondervoeding. Wie de moeite neemt om de alinea’s daaronder te lezen ziet dat juist obesitas een groot probleem voor de kids is. Door: Andreas Bouman.

De moeder aller crises is daar. Na de hypotheekcrisis, de bankencrisis en de eurocrisis hebben we nu een complete vertrouwenscrisis. Als burgers en ondernemers geen vertrouwen hebben in de toekomst, dan valt het economische radarwerk stil. Terwijl de politici grappend en grollend spreken over kleuters en poedels mist men het grote gevaar. Wij zijn bang voor de toekomst. Door: Andreas Bouman.

Je leest het vaak op sociale media websites als Linkedin, Twitter en Facebook: social media is onmisbaar. Doorgaans is de conclusie: social media is geweldig en wie er niet aan mee doet laat omzet liggen. De dommerds. Maar is dat wel zo? Het is niet verwonderlijk dat designerbrillen en rode broeken hun eigen koopwaar aanprijzen. En waar prijzen ze hun koopwaar aan? Juist, op diezelfde social media websites. Door: Andreas Bouman

Laatst kreeg ik het verzoek woorden verkeerd te spellen. Rare wereld. Wie huurt er nu een webtekstschrijver in om slechte teksten te schrijven? Toch was de klant bloedserieus. Hij zei: “Mijn klanten zoeken massaal op verkeerd gespelde woorden. Ik wil dat die mensen op mijn website belanden.” Dat klinkt logisch. Sterker nog: ik kan dat helemaal begrijpen. Toch begon mijn tekstschrijvershart zachtjes te bloeden. Door: Andreas Bouman.

Op vakantie werd ik gemaild: de leidster van de knusse en kleinschalige kinderopvang van mijn zoontje was niet komen opdagen. Vreemd. De kinderopvang betekende alles voor haar, het was haar leven. Zij was de eigenaresse van de opvang. Deze ondernemende vrouw van 55 jaar werkte 50 weken per jaar, minimaal 60 uren in de week. Nooit ziek, altijd opgewekt. En nu was ze plots verdwenen? Door: Andreas Bouman

Opdrachten binnenslepen. Dat moest ik doen toen ik jaren terug begon als ZZP’er. Eén nadeel: ik houd helemaal niet van ‘opdrachten binnenslepen’. Sterker nog: ik vind het vreselijk. Wel deed ik een dappere poging. Ik meldde me aan bij Linkedin, zocht contact met collega’s en wachtte af. Niet verrassend: er gebeurde verder weinig. Ik speurde door profielen, las de websites van mijn contacten en gaf aanbevelingen. Dat werkte. Een beetje. Door: Andreas Bouman

“Kom maar op. Kom maar op” schreeuwt hij tegen de reizigers.
Bries loopt op de man af en vraagt hem of hij dit normaal vindt. De man herhaalt zijn eerdere boodschap en zwaait met zijn vuisten, met zijn broek nu nog lager, op zijn enkels.“Kom maar op. Kom maar op”!
Bries voelt dat hij sneller gaat ademhalen, zweetdruppels lopen over zijn rug. Hij kijkt de man aan en spreekt langzamer dan anders. Gastcolumnist: Jan Bouman.

Onze oh zo ontspannen (wat een verademing, he?) minister-president is heerlijk aan het relaxen. Politici gaan niet 2 weken op vakantie, zijn gaan een seizoen lang met reces. Geert Wilders zaait weer eens wat haat met zijn uitspraken over ´haatpaleizen´. Mark glimlacht. Nu even niet. Nu geniet hij van zijn welverdiende reces. Door: Andreas Bouman

Hoe noem je een schrijver
die hard werkt?'
vroeg mijn dochter.
Ik haalde mijn
schouders op.
Vrolijk zei ze: 'Een ijver!'

Door: Annemarie Jongbloed