Moreno

Ik heb 30 bananen meegenomen naar de Engelse les. Het project waar ik werk heeft meestal geen geld om de kinderen een tussendoortje te geven. Moreno, de baas, zit vaak zuchtend boven alwéér een rekening van het energiebedrijf. “Ai, mijn god. En nu? Wat moet ik doen? De ventilatoren uitzetten?“ Brazilië is warm in februari, en de zaal waar we de acrobatiek-, jongleer- en taallessen geven, is ronduit benauwd. We zijn vrijwilligers, uit Rio zelf en uit het buitenland, en ik draag graag een extra steentje bij door gezonde snackjes te kopen.

De'"weg"

Na de les loop ik heuvel af om de bus te nemen. De heuvel is niet hoog, de weg niet eens zó steil. Als je goed kijkt, zie je nog resten van het asfalt dat er ooit gelegen heeft. Keiharde regen heeft het grootste deel meegesleurd, samen met een hele hoop zand. De “weg” bestaat nu uit een paar stukken rots, pijpen en leidingen die boven de grond zijn komen te liggen en veel diepe geulen. Je moet per stap bekijken waar je je voet kunt zetten.

Rijke Brazilianen

De bus geeft me mijn dagelijkse citytour langs de Sambódromo en het station. In de verte duikt soms het Christusbeeld op, de armen geruststellend gespreid. Laat in de middag pak ik een andere bus en ga naar mijn capoeirales. We rijden langs een paar roomwitte, schitterend verlichte villa’s. Tuin met fontein, bewakers met geweren groter dan zij zelf, automatische hekken. Hier woont niemand. Het zijn particuliere klinieken waar rijke Brazilianen hun borsten laten vergroten, hun zwabberend nekvel laten inkorten of rimpels laten wegstrijken. Wat idioot! Wat een gigantisch andere wereld dan waar ik vanmorgen was! Er zijn blijkbaar twee soorten Brazilianen. Kennen zij elkaar? Weten ze überhaupt van elkaars bestaan? Van de andere kant: kan je iemand verbieden zijn borsten te laten vergroten omdat er arme mensen bestaan? En is dit wel een typisch Braziliaanse aangelegenheid? Kan ik, buitenlandse, er iets aan doen?

Terug in Nederland

Thuis, in Nederland, zit die enorme welvaartskloof me nog steeds niet lekker. Er moet toch een oplossing zijn? Als ik een blauwe enveloppe krijg, weet ik het ineens. Op alle producten en diensten die niet tot de eerste levensbehoeften behoren en die meer dan een gemiddeld maandsalaris kosten, gaan we decadentiebelasting heffen van, zeg, 50%. Cosmetische chirurgie, te grote huizen, gouden horloges, hoe-word-ik-gelukkig-cursussen, cruises; wie het kan en wil betalen, draagt voortaan automatisch bij aan een eerlijker verdeling van welvaart. De precieze uitvoering laat ik aan anderen over, als het maar tot gevolg heeft dat Moreno zonder zorgen de ventilatoren aan kan laten.

En repareer die weg ook gelijk even!

Door: Tanja te Beek