De hennetjes leggen goed, zijn betrouwbaar en soms ook hardnekkig broeds.

Dat laatste is voor onze kippen een beetje sneu. Ze leggen namelijk geen bevruchte eitjes. Dat komt omdat wij geen haantje willen. Lekker rustig voor onze buren en vooral ook voor ons. Op een heel andere manier ook voor onze hennetjes. Want zo’n haantje weet meestal van geen ophouden. Maar toch knaagde er iets. Want altijd maar voor niets broeds zijn is ook niet alles. We wilden kortom kuikentjes.

Hoe dat werkt, zo zonder haan? Heel eenvoudig: je zoekt gewoon iemand die wél kippen en een haantje heeft en dan leg je die bevruchte eieren onder jouw broedse kip. In mijn geval was dat een eitje: mijn oudste broer heeft namelijk ook Wyandotte-krielkippen, én meerdere haantjes. Hij vindt dat geen probleem. Met een half bos achter zijn huis en buren die ook allemaal kippen en haantjes hebben, valt dat gekraai niet eens op.

Onze broedse dame kreeg zes bevruchte eitjes. Klokkend en kirrend werkte ze de eieren met haar snavel onder haar opgestoken veren. De andere kippen deden al snel mee: zien broeden doet broeden, net als bij sommige mensen. Dat kon niet zo doorgaan. Vier moeders voor hooguit zes kuikentjes? Nee, dat werkt verstikkend en dus verbanden we drie hennetjes weer naar de kippenren. Tante Bets mocht als enige in het broedhokje blijven.

Zondag was ze uitgerekend. Nu zou het gebeuren! Steeds weer keken wij in het broedhokje of het al zover was. Maar nee hoor, stoïcijns bleef madame zitten en er klonk niets.Tot gisteravond. Ineens was er beweging. “Piep,piep”, daar kwam een zwart kopje onder moeders vleugels vandaan. “Oh..., ah, LIEF.....”; we stonden er zelf van te klokken. Op de goede afloop hebben we een glaasje champagne gedronken. Alleen, het was nog niet afgelopen. De volgende dag lagen er nog meer open eierschalen. We hebben nu vijf kuikentjes en een lege champagnefles.

Door: Joke van der Leij