"Denk je?" Ja, dat denk ik. Sterker, dat denk ik zeker te weten. "Maar je weet toch hoe 't bij ons is!"
Dat weet ik inderdaad. Vrij goed zelfs, voor zover je andermans situatie echt kunt kennen. "Maar dan begríjp je me toch?!" Ja, ik begrijp haar wel. Denk ik.
Stilte. Urenlange minuten, bol van borrelende buitelende botsende emoties.

Dan zegt ze: "Hoe kun je me dan veroordelen?" Dat doe ik niet. Hoop ik.
"Maar je vindt toch dat ik fout bezig ben?" Ja. "Hoe kun je dat dan zeggen! Ik was totaal aan het afbranden, ik werd gék, stápel...Ik dank de godheid dat ik hem heb gevonden. Ik geloof absoluut dat het Leiding was." Natuurlijk was ze aan het afbranden. Ik zou niet graag in haar schoenen staan. Maar Leiding...?

Ze zit in een negen jaar oud huwelijk.
Na een uitbundige bruiloftsdag veranderde haar prins langzamerhand weer in de kikker die hij was toen ze hem leerde kennen. Tóén zag ze zijn zwijgzaamheid aan voor het spreekwoordelijke stille water, nú vermoedt ze dat er van diepe gronden geen sprake is. Tóén vond ze zijn gevoelsonhandigheid ontroerend, nú heeft ze zin om hem te schoppen. Ze wist zeker dat hij in hun huwelijk tot volle bloei zou komen. Maar hij verkikkerde, en zij verbitterde. Er kwamen kinderen, een schattige meisjestweeling. Zij stortte zich vol liefde op de verzorging, hij wist zich niet goed raad met twee armen vol kind en trok zich terug.
Daarna kregen ze een jongetje, met een oogafwijking. Gepassioneerd wierp zij zich op de begeleiding van dit kwetsbare kereltje, terwijl hij zich schaamt voor zijn zoon.
Haar verhaal.

Zijn verhaal hoorde ik nooit. Wel zag ik hem in de loop der tijd veranderen van een stille aardige man in een norseling, die nauwelijks een rol speelt in het gezin en zeker niet in de hechte relatie tussen zijn vrouw en de kinderen. En die daaronder letterlijk gebukt lijkt te gaan, alsof de pijn van haar verbale meppen zich samenbalt in zijn rug.
Negen jaren getrouwd. Lange jaren samen alleen.

En nu meldt ze, euforisch, dat ze Jos leerde kennen! Die in alles verschilt van haar echtgenoot. Vrolijk, open, geïnteresseerd, romantisch. Kortom: Jos = problemen voorbij, een nieuw begin. "Ik vóél gewoon dat dit goed is. En Jos is dol op kinderen; krijgen ze eindelijk een vader... Als het echt wat wordt, natuurlijk." Het ís dus nog niet echt wat? Nog geen stappen ondernomen? "Nnneuh... nee. We doen het rustig aan." We?
"Nou, eigenlijk hij. Hij wil hier heel zorgvuldig mee omgaan, zit nog met een soort relatie waar hij eerst helderheid in wil krijgen. Weet je, dat vind ik nou ook zo goed in hem, die eerlijkheid. Hij is zo oprecht en gelovig, dit moet wel Leiding zijn. Ik voel het gewoon, dit komt goed."

Goed voor wie? Leiding van wie?
Goed voor Henk, haar gebogen eega? Voor de kinderen, die zomaar een nieuwe papa gepresenteerd krijgen? Leiding van welke godheid? Goed voor haarzelf, voor Jos? Nee, nee, driewerf nee! Henk moet een kans krijgen om wel uit de verf te komen als echtgenoot en vader. En die kans moet zíj hem geven, die uitdaging is ze aangegaan toen ze haar jawoord gaf. Betrek hem eindelijk eens bij de opvoeding van de kinderen. Erken ook je eigen falen.

Zet om, die knop in je hoofd. Weg van goudeerlijke Jos, terug naar je Henk. Zoek deskundige hulp. Probeer alles wat in je vermogen ligt, alleen al omwille van de kinderen. Die hebben namelijk recht op beide ouders! Scheiding is ontworteling, chaos. ‘We’ zijn gescheiden, zeggen kinderen. We! Het is je plicht(!) om hen daarvoor te behoeden, het althans te proberen. Kinderen zien liever hun ouders knokken om hun huwelijk in stand te houden dan hun ouders uit elkaar gaan. Echt waar. Er zijn al veel te veel schrijnende gevallen waarin niets meer te redden valt. In dit geval gaat dat nog lang niet op. Er is nog niets onherstelbaars gebeurd, dus aan het werk!

"Tja..." zucht ze.

Door:Andrea Stribos