Columniste Amanda Kluveld gaat weer eens los in de Volkskrant. Haar obsessie met de Islam neemt onrustbarende vormen aan. De kern van haar betoog? Enkele ijverige ambtenaren hebben dikke rapporten geschreven over de beweegredenen van de moordenaar van Theo van Gogh: Mohammed Bouyeri. De conclusie van de ambtenaren: het ligt aan de ongelukkige jeugd en nare omstandigheden dat deze relifanaat van Gogh heeft afgeslacht. In plaats van de rapporten hoofdschuddend tot zich te nemen wordt ze woest. Ze verzint een probleem en wijst dan de schuldigen aan. Het probleem is dat het beestje (de moslimterrorist) niet bij de naam genoemd zou mogen worden. De schuldige is een oude bekende: de Islam. Schuimbekkend herhaalt zij haar mantra: de moordenaar was een moslimterrorist, een moslimextremist, een moslimfascist en hij slachtte Theo af in naam van Allah! Touché. Punt gemaakt. Maar welk punt precies?

Alcoholdrinkers

Het lijkt Amanda een kick te geven om te schrijven dat de moord op van Gogh een door een moslim uitgevoerde rituele moord was. Het verwrongen islamitische geloof van B. was zijn motief. Het mag gezegd worden. Maar moet het ook paginagroot in de Volkskrant? Vijf jaar na dato? Laten we een vergelijking maken om zaken te verhelderen. De joden laten we voor een keer met rust en we nemen alcoholdrinkers. U kent er vast wel een paar in uw omgeving. Hoeveel alcoholdrinkers zouden de afgelopen vijf jaar een moord hebben gepleegd? Er zijn in 5 jaar zo’n 1000 moorden gepleegd, dus vast wel een aantal door alcoholdrinkers. Vervang nu eens de woorden Islam door alcohol en Allah door Koning Alcohol. De nonsens van Amanda wordt nu goed duidelijk. “De heer X werd vermoord door een alcoholdrinker, in naam van Koning Alcohol. Dat feit moeten we in al zijn naaktheid onder ogen zien.” En dan? In de naam van Koning Alcohol: wat impliceert Amanda hier nu mee? Zijn alle bierdrinkers potentiële moordenaars? Moeten al die miljoenen alcoholdrinkers soms het land uit?

Vrijheid

Vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Columnisten mogen van mij de grootst mogelijke onzin neerpennen. Tegelijkertijd hebben kranten de vrijheid om stukken die zij onzinnig vinden te weigeren. De Volkskrant zou van dat laatste recht eens wat vaker gebruik moeten maken.