Haïti – we zien de beelden, horen het geschreeuw en gekerm, weten van wanhoop, anarchie en criminaliteit waar we ons geen voorstelling van kunnen maken. Sudan, Congo, Pakistan, Afghanistan, Iran, China, Tibet, moet ik meer zeggen? Wie de ogen open heeft ziet veel. Het kwaad dat mensen elkaar kunnen aandoen lijkt onuitputtelijk. En niet alleen in het Verre Wegge manifesteert zich veel ellende. Zomaar een kleine greep uit de laatste weken:

In België blijkt zomaar een reuze aardige leraar een serieverkrachter en –moordenaar te zijn. Alweer een aantal mensen dood gevonden in verschillende plaatsen in Nederland; ‘de politie sluit een misdrijf niet uit’. Agressie in Culemborg, Sas van Gent, Rotterdam en waar eigenlijk niet. Nijmegen – het zoveelste geval van meer dan onbeschoft gedrag tegen hulpverleners. (wanneer gaan we de beestjes eens echt bij de naam noemen en houden we eindelijk op met praten over ‘incidenten’?) Nederland schijnt hoog te scoren op de lijst met belangrijke handelaars in kinderporno en vrouwenhandel. Deze laatste zin krijg ik nauwelijks mijn toetsenbord uit. Zulke ongehoord walgelijke praktijken.

Appels met peren?

Of ik nu appels met peren vergelijk? Haïti is toch iets anders dan China of Nijmegen? Natuurlijk. Maar Het Kwaad lijkt overal. En niet voornamelijk in de politiek, zoals velen lijken te denken. (Wordt u ook zo moe van dat eindeloze gezanik over ‘die zakkenvullers in Den Haag, die plucheklevers, die corrupte bende’? Zo moe van dat gruwelijke gezeur van mensen die meestal niet gaan stemmen en hun nieuws vooral uit roddelbladen halen? Mensen die nauwelijks weten hoe ze een publieke zender moeten vinden op TV?)
En in je eigen omgeving? O, meer dan genoeg narigheid en ellende, gezien en ongezien. Vooral ongezien, vrees ik.

Bestaat Het Kwaad? Kijkend naar de wereld kun je niet anders concluderen dan: ja, volmondig ja. En je weet er vaak geen raad mee, het is te veel. Zo’n verschrikking als op Haïti kan je totaal verlammen. Zelfs onverschillig maken. Toch? En dan wordt er plotseling een actie gestart. In een paar dagen tijd weten ‘we’ van alles uit de grond te stampen, mensen op te trommelen en ruim 41 miljoen euro op te halen. Minister Koenders, namens die zakkenvullende plucheplakkers, verdubbelde dat bedrag nog eens. Ik heb alleen wat samenvattende flarden gezien, maar zelfs daarin zag je al de grote betrokkenheid en vooral eensgezindheid waarmee iedereen aan het werk was. Zelfs Geert Wilders - ook aan een telefoon om gulle bellers te woord te staan - hoorde er helemaal bij.

O ja, ik hoor ook de cynische geluiden over strijkstokken en corruptie, over water naar de zee dragen en afkopen van schuldgevoelens. Ik moet zelfs oppassen dat ik ook niet zo ga denken, het is best besmettelijk. Maar wat recht overeind blijft is dit: we kunnen het wél! We kunnen eensgezind zijn. Samen gaan voor één doel. Meeleven, meelijden. Als er maar iets is wat we met elkaar willen bereiken en ophouden met navelstaren.

Als dat eens vaker zou kunnen!

Andrea Stribos