Schrale grond.Minutieus kortgemaaid gras om de 3,5 kilometerlange landingsbaan vrij te houden. Hier en daar wat lege hangars. Een verlaten verkeerstoren en een atoomvrije kelder. Een ijzige noordoostenwind waait over de kale vlakte. Dit is het voormalig vliegveld Soesterberg. Tegenwoordig het domein van de veldleeuwerik, de kommavlinder en het heideblauwtje.

Afgelopen donderdag kreeg het terrein nieuwe bewoners: een kudde Veluwse heideschapen. Zij mogen tussen de voormalige landingsbanen grazen. Een betonnen shelter waar vroeger straaljagers stonden, is hun stal. Daar mogen ze ook lammeren. Maar eerst moeten ze nog oversteken. Over een spekgladde landingsbaan. Makkelijk is het niet. Angstig mekkerend, glibberend en struikelend schuifelt de kudde over het bevroren asfalt. Het oogt als een schilderij van Anton Mauve.

De eerste lammetjes zijn inmiddels al geboren, zie ik vandaag in een reportage van Vara's Vroege Vogels. In het voorjaar zullen ze met de rest van de kudde de heideterreinen van de Utrechtse Heuvelrug begrazen. Voorlopig mogen ze nog vrolijk dartelen in dit aan de natuur teruggegeven landschap.

Onvoorstelbaar dat hier tot voor kort militaire vliegtuigen en helikopters af en aan vlogen. Ongelooflijk ook dat we nu eens niet hebben toegegeven aan onze gebruikelijke reflex om onze toch al zo schaarse groengebieden te willen volplempen met troosteloze industrieterreinen of sneue Vinex-wijken. Hier mag de natuur weer zijn gang gaan. Halleluja!

Er is één maar. Bezoekers zijn nog niet welkom. Wel mogen ze in de toekomst de alternatieve schaapskooi bezoeken, zo lees ik in Trouw. Voor liefhebbers als ik is dat een schrale troost.

© Joke van der Leij, tekstschrijver Tekstjuweel Zeist