Met mijn vriendin en haar gezin lag ik van de zon te genieten op een stadsstrandje. Ineens legde de jongste dochter haar hand over mijn ogen, die ik trouwens toch al dicht had, en riep: “Niet kijken, niet kijken! Oh, hij trekt zijn broek écht uit! Ah, wat zielig, die man zit vast aan een touw!” Wat gebeurde er allemaal om me heen? Ik ging zitten en zag dat er een groepje geestelijk gehandicapten naast ons was neergestreken. Eén van hen voelde zich blijkbaar prettiger zonder zwembroek. Een ander had een helm op, en was inderdaad via een touw aan zijn begeleider verbonden.

Mijn vriendin en haar dochters maakten zich nogal druk over de blote man, waarop ik zei dat ze toch ook een andere kant op konden kijken. Toen ik dat zelf deed, zag ik een Surinaams stel dat het wel érg gezellig had met z’n tweeën. Hij verdween bijna onder haar. Om dáár nou naar te blijven kijken… Intussen was achter ons een grote groep Brazilianen gaan voetballen. We moesten voortdurend op onze hoede zijn, want de bal kwam nogal eens onze kant op. Wat een hectische toestand!

Mijn ogen gingen weer naar het stel naast ons. De vrouw lag nu op haar eigen handdoek, en tot mijn verbazing zag ik dat haar vriend óók in zijn blote billen lag. Nou ja zeg, wat was dit voor een dag? De Brazilianen achter ons floten en joelden. Dat was niet vanwege die Surinamer, maar omdat twee stevige Braziliaanse dames stoeiend en zoenend, en volledig gekleed, het meertje in laveerden. Ach, dat kon er nog wel bij op deze dag die inmiddels een raar tintje had gekregen.

Toen we aan het begin van de middag op het strandje aankwamen, had de oudste dochter gejengeld: “Er is hier niemand. Het is hier sáái!” Er moet iemand achter de bosjes hebben gestaan die dat hoorde en dacht: “Oké dan! Je kunt het krijgen zoals je het wilt!” En ter plekke Broekjesdag uitvond.