‘Ze komme veels te veel,’ moppert ze. ‘En ik heb geen klein geld in huis ook.’ Ik weersta de verleiding om te zeggen dat ik geen enkel bezwaar heb tegen groot geld.
‘Waarom komme jullie toch allemaal in dezelfde tijd van het jaar? Nooit zie je iemand, en dan motte ze ineens iedere dag wat van je.’
Die 'ze', daar hoor ik ook bij, begrijp ik.
Het motregent, ik sta net niet onder het afdakje bij de voordeur. Zij wel.
De collectebus hangt wat dwaas tussen ons in.
‘tVal-nie mee, hoor, as vrouw alleen. Toen me man nog leefde, hadde we nog wel 'es wat gezelligheid van aanloop en zo, maar as je eenmaal een poosje weduwvrouw ben, kenne ze je deur nie meer vinde. En as d'r dan gebeld wordt, denk je toch steeds weer van: hé, wie zou da weze? En dan is 't altijd om je cente te doen. En om nou gewoon maar nie ope te doen, da' ken ik nie, hoor.’
De motregen gaat over in een heuse bui.

‘Kom u effe binne dan?’
Binnen is koffie, sterk en heerlijk.
Binnen zijn verhalen, foto’s, borduurwerken, poppen, flesjes, elpees. Een lang leven samengebracht op twintig vierkante meter.
Binnen blijkt de mopperende dame gewoon een vrouw die haar man mist. ‘Een afschuwelijk ongeluk, da-was’t, op slag dood al die manne.’
Kinderen zijn er niet. ‘Konde we nie krijge. Was vroeger anders as nou, kojje niks an doen, en kojje ook nie over prate. Had je wel verdriet natuurlijk, maar kojje nie over prate.’
Broers en zussen, ach. ‘Hebbe hun eige leve. Met verjaardage en zo zien we mekaar.’
Buiten miezert het nog een beetje. Ik moet verder.
‘Hier. Ik laat ze nooit zonder cente gaan, hoor.’ Een briefje, voor het goede doel.

Weinig kans dat we elkaar nog vaak zullen zien - ook ik heb me eige leve - maar het was goed om hier even te zijn.
En wie weet: ik denk aan meer mensen die in een dergelijke situatie zitten, wie weet kunnen die eens getipt worden, elkaar ontmoeten?
Onderweg naar de volgende straat bepeins ik dat er maar veel gecollecteerd moet worden. Vooral in de regen.

Door: Andrea Stribos