Op vakantie werd ik gemaild: de leidster van de knusse en kleinschalige kinderopvang van mijn zoontje was niet komen opdagen. Vreemd. De kinderopvang betekende alles voor haar, het was haar leven. Zij was de eigenaresse van de opvang. Deze ondernemende vrouw van 55 jaar werkte 50 weken per jaar, minimaal 60 uren in de week. Nooit ziek, altijd opgewekt. De kinderen kregen van haar volop aandacht, toewijding en liefde. En nu was ze plots verdwenen? Op ons vakantieadres gingen we speculeren. Was ze overwerkt? In het ziekenhuis beland? Wat was er gebeurd met deze lieve vrouw? We wisten het niet. Toen we erachter kwamen wat er was gebeurd, konden we het nog niet geloven.

  Zaak gesloten?

Na 2 weken onzekerheid schreef de oudercommissie het volgende: “Afgelopen vrijdag is N om 06:00 ’s ochtends opgepakt, afgevoerd en opgesloten. N. heeft 15 dagen doorgebracht in de vrouwengevangenis te Nieuwersluis. De reden hiervoor was een langlopend conflict met de buren. Tweemaal is overhangende begroeiing door N. verwijderd. Hiervoor is zij veroordeeld tot een taakstraf. Deze heeft zij niet uitgevoerd. Hierop is de taakstraf omgezet in een gevangenisstraf voor de duur van 15 dagen”. Zaak gesloten.

Kun je in Nederland twee weken in de cel belanden voor het weghalen van wat takken? Dat ging er bij mij niet in, al zag ik geen redenen te twijfelen aan de woorden van de oudercommissie. Ik besloot op onderzoek uit te gaan. Anonieme bronnen bij justitie bevestigden mij tot mijn schrik het volgende: “Door het cellenoverschot is justitie veel strenger geworden in het handhaven van uitgesproken straffen. Waar men vroeger probeerde alternatieve oplossingen te verzinnen, wordt nu een niet-uitgevoerde taakstraf direct omgezet in detentie.” Ik was met stomheid geslagen.

Een beetje dom

Op de ‘overgroeiende planten zitting’ verscheen N. zonder advocaat. Overtuigd van haar eigen gelijk verloor ze de zaak kansloos. Ze vond de veroordeling onrechtvaardig en besloot daarom de opgelegde taakstraf niet uit te voeren. Dat was naïef, koppig en ook wel een beetje dom. Maar om iemand daarvoor in het holst van de nacht onverwacht op te pakken en maar liefst 15 dagen op te sluiten? Dat is onmenselijk. Een week celstraf per tak! Als N. op het bureau was uitgenodigd, had men kunnen uitleggen dat rechtspraak en rechtvaardigheid niet altijd samengaan. Dat zij maar beter haar taakstraf kon uitvoeren, omdat zij anders in de bajes zou belanden. Als haar dat haarfijn was uitgelegd, dan was een persoonlijke tragedie voorkomen. Wat had dat gekost? Een beetje tijd, een vleugje interesse en een snufje empathie. Meer niet. Nu zijn de procedures correct uitgevoerd. En passant is wel een mens mentaal gebroken, staat haar woning te koop en is de kleinschalige en knusse kinderopvang opgedoekt.

Gaat het bij justitie eigenlijk wel om mensen? Of bestaan er alleen nog maar dossiers?